تعبير به « اقصى المدينة » نشان مىدهد كه دعوت اين رسولان به نقاط دور دست شهر نيز كشيده شد ، و دلهاى آماده را تحت تاثير خود قرار داده بود ، گذشته از اين نقاط دور دست شهر هميشه مركز مستضعفانى است كه آمادگى بيشتر براى پذيرش حق دارند ، به عكس ، در قلب شهرها مردم مرفهى زندگى مىكنند كه جذب آنها به سوى حق به سادگى ممكن نيست . تعبير به « يا قوم » ( اى قوم من ) بيانگر دلسوزى اين مرد نسبت به اهل شهر و مردم آن ديار است ، و دعوت به پيروى از رسولان دعوتى است خالصانه كه هيچ نفعى براى شخص او در آن مطرح نيست . اكنون ببينيم اين مؤمن مجاهد به چه منطق و دليلى براى جلب توجه همشهريانش متوسل گشت ؟ نخست از اين در وارد شد كه : « از كسانى پيروى كنيد كه از شما اجر و مزدى در برابر دعوت خود نمىخواهند » ( * ( اتَّبِعُوا مَنْ لا يَسْئَلُكُمْ أَجْراً ) * ) . اين خود نخستين نشانه صدق آنها است كه هيچ منفعت مادى در دعوتشان ندارند ، نه از شما مالى مىخواهند ، و نه جاه و مقام ، و نه حتى تشكر و سپاسگزارى و نه هيچ اجر و پاداش ديگر . اين همان چيزى است كه بارها در آيات قرآن در مورد انبياى بزرگ به عنوان نشانه اى از اخلاص و بىنظرى و صفاى قلب پيامبران روى آن تكيه شده ، تنها در سوره شعرا پنج بار اين جمله ( وَما أَسْئَلُكُمْ عَلَيْه مِنْ أَجْرٍ ) تكرار گرديده است ( 1 ) . سپس مىافزايد : بعلاوه « اين رسولان چنان كه از محتواى دعوت و سخنانشان بر مىآيد افرادى هدايت يافته‌اند » ( * ( وَهُمْ مُهْتَدُونَ ) * ) .

--> ( 1 ) آيات : 109 - 127 - 145 - 164 و 180 شعرا .